bennol

Goedwaarheid

Hij houdt de gemoederen in Leiden en Hilversum aardig bezig: Benno L. Een pedoseksueel die stelselmatig jonge kinderen (waarvan velen ook nog eens verstandelijk beperkt) heeft misbruikt. Goed, hij heeft z’n straf heeft uitgezeten, maar heeft de vos z’n streken daarmee ook afgeleerd?

In Leiden is hij niet welkom, ook al kreeg hij een huis toegewezen. Buurtbewoners gingen de straat al op, een Facebook-protestpagina had binnen enkele uren al duizenden ‘likes’. Misschien niet helemaal onterecht, als je bedenkt wat hij heeft aangericht. Als vader van drie kinderen kan ik de boosheid en de zorgen heel goed begrijpen. Ook ik heb liever geen zedendelinquent in mijn straat.

Wat zou Jezus doen?

Maar ik ben niet alleen vader, ik ben ook christen. Dat betekent dat ik probeer het voorbeeld van Jezus te volgen. En in dit soort situaties helpt het dan om maar eens een welbekende vraag te stellen: wat zou Jezus doen? Zou Hij ook staan protesteren bij de flat? Of zou Hij net als de burgemeester zijn lot verbinden aan het goede gedrag van meneer L.?

Ik heb daar geen snel antwoord op. Jezus kwam soms veel harder uit de hoek dan ik durf toe te geven. Hij durfde als geen ander misstanden aan de kaak te stellen en stond op tegen onrecht, tegen verdrukking, tegen hypocrisie. In dit geval liggen die misschien wel aan twee kanten. Onrecht in de ernstige feiten waaraan L. zich heeft schuldig gemaakt, hypocrisie in de genadeloosheid die sommige mensen laten zien.

Tough Love

Ik geloof dat mensen kunnen veranderen. Ik geloof dat dat vooral gebeurt als ze zich gekend, geliefd en geaccepteerd weten. Dat betekent niet hetzelfde als liefjes behandeld worden. Het is meer het idee van wat de Amerikanen ‘tough love’ noemen: juist als je van iemand houdt kun je confronteren en corrigeren. En ik denk dat van toepassing is op Jezus, van wie werd gezegd dat met hem ‘goedheid en waarheid’ in de wereld kwamen. Hij personifieerde de twee kanten van de medaille: zonder goedheid kan waarheid niet gesproken worden, en goedheid zonder waarheid bestaat niet.

Jezus in de flat

Maar wat zou Jezus doen als meneer L. bij Hem in de flat kwam wonen?

Het eerste dat ik zeker weet: Jezus zou hem niet negeren en niet verstoten. Het tweede: Jezus zou ook zijn fouten en gebreken niet negeren. De liefde van Jezus heeft geen mantel waar alles onder bedekt wordt – in ieder geval niet zoals we dat meestal bedoelen. En waarschijnlijk zou Jezus hem in de ogen willen kijken en vragen: wat wil je dat ik voor je doe?

Wat zou er gebeuren als meneer L. goedheid en waarheid als een twee-eenheid – goedwaarheid - zou ontmoeten? Misschien zou hij zich niet langer opgejaagd wild voelen, maar een mens.  Met zwakheden, fouten, zonden die ingrijpende gevolgen hebben gehad. Maar wie weet, ook met een toekomst, met hoop, met kracht om te veranderen, omdat er iemand is die hem ziet staan?

Ik ken meneer L. niet persoonlijk. Ik weet niet of hij zich voldoende bewust is van zijn zwaktes en de schadelijke gevolgen voor anderen van zijn gedrag. Zelfs Jezus had geen garantie op succes met zijn methode. Die werkt namelijk alleen in wederkerigheid. In dit geval: ook meneer L moet willen.

Boemerang

Maar ik weet in ieder geval dat de genadeloosheid die ik meende te zien bij de buurtbewoners geen positief effect kan hebben. Afstand leidt tot verharding. En dat komt vroeger of later als een boemerang terug. En dus kies ik liever voor de methode van Jezus. Niet als trucje, maar vanuit diepe overtuiging dat ieder mens – mezelf incluis – genade nodig heeft. En dat niet boosheid, maar juist goedwaarheid mensen tot inkeer brengt.

Ik pleit er niet voor dat de hele Leidse flat zich nu als een collectief van pastoraal werkers over meneer L. ontfermt. Daarvoor is de situatie veel te complex. Maar ieder mens– Leidenaar, journalist of Nederlander – kan voor zichzelf wel besluiten niet mee te gaan in de massahysterie.

Ondertussen hoop en bid ik dat meneer L. ergens in Nederland een plek zal vinden waar hij goedwaarheid zal ontmoeten. Hij zal er door veranderen, dat weet ik zeker.

WaaromKerst

Kerst in vier woordjes

Leesinstructie: zet bij het lezen van deze column track nummer 6 op van de prachtige WaaromKerst-cd: O come, O come Emmanuel…

Net als alle andere ouders zingen mijn vrouw en ik graag kerstliedjes met onze kinderen. Natuurlijk wel in de juiste tijd van het jaar en met liedjes die zich daar goed voor lenen. Met dit lied – of in ieder geval, met deze versie – lukt dat niet zo goed. Er staat namelijk geen tekst bij en dat vinden wij wat lastig zingen.

Ik begrijp trouwens best waarom die tekst is weggelaten. Die bestaat namelijk uit zinnen als: ‘Gij wortel Isaï, verlos ons van de tyrannie, van alle goden dezer eeuw, o Herder, sla de boze leeuw.’ Vijf coupletten vol hoogdravende, diepzinnige taal. Mooi maar moeilijk. Zelfs voor een professioneel christen als ik.

Het komt er dus op neer dat we de melodie maar wat neuriën, en dan bij het refrein hardop ‘Hij is nabij, Immanuel!’ zingen. En eigenlijk is dat ook wel genoeg. Immanuel, de bijnaam van Jezus, betekent: God is dichtbij. De hele kerstboodschap samengevat in vier woordjes. God is in Jezus dichtbij de mensen gekomen. Het antwoord op de in moeilijke woorden verpakte noodkreet is een klein mensje in een paar doeken gerold. Dichterbij, kleiner, menselijker, persoonlijker kan niet.

Hij is nabij, Immanuel. That’s it.

[column voor WaaromKerst?. Lees ook de andere columns van Arie van der Veer en Jan Bakker!]

Paradoxes

Het gaat over meer dan #zwartepieten

Vorige week zat ik met vier collega’s in een idyllisch huisje ergens op het platteland. We bespraken als echte amateur-sociologen en salonfilosofen de dingen des levens en de rol van Agapè in het grotere geheel. Op zeker moment verzuchtte ik spontaan dat zowel PVV als D66 (toch zo’n beetje elkaars aartsvijanden) eigenlijk op hetzelfde neerkwamen. En op dat moment reageerde de enige echte socioloog in het gezelschap: dat klopt – dat is een van de paradoxen van de individualisering.

Continue reading

musk27_Fotor

Over Vierde Musketiers en mannen als helden

Vanmorgen, net voordat ik de deur uit moest voor een seminar in het oosten des lands, las ik het artikel van Miranda Klaver in het Nederlands Dagblad over de Vierde Musketier. Ik ken deze beweging al enige tijd en heb door diverse relaties met betrokkenen enig zicht op wat daar gebeurt. Diverse ‘trekkers’ van 4M zijn oud-collega’s en diverse vrienden en andere bekenden namen deel aan de activiteiten. Zelf was ik tijdens de Opwekking-conferentie bij een 4M-meeting in de Compassion-tent. In het hol van de leeuw, zoals ik het toen noemde, omringd door vele mannen in rode poloshirts.

Continue reading

canyouhearme

Can you hear me?

Even twee nieuwsfeitjes: vandaag sluit de Vluchtkerk haar deuren, na een halfjaar het thuis te zijn geweest van zo’n 130 uitgeprocedeerde asielzoekers die niet uitgezet kunnen worden. En morgen is er de zoveelste EO Jongerendag in Arnhem, waar 30.000 jongeren samen komen om ‘een feestje te vieren voor God’.

Er lijkt geen groter contrast denkbaar tussen de duizenden fijne, goedgeklede, weldoorvoede jongeren die met auto’s, bussen en treinen naar het Gelredome komen en de enkele tientallen armoedige, gebrekkige, losers zonder status die sinds vandaag weer op straat staan.

Can you hear me?

Dat is de vraag die de duizenden jongeren morgen voorgeschoteld krijgen. Een vraag die, zo is de achterliggende verklaring, vanuit God gesteld wordt. God, die altijd op zoek is naar mensen – zoals al blijkt uit het oeroude verhaal van Adam en Eva. Ik vind het een ontroerende geschiedenis: als zij van de verboden vrucht hebben gegeten, verbergen ze zich. En dan komt God voor de dagelijkse avondwandeling, maar Hij kan hen niet vinden. Hij zoekt ze, roept ze, en vraagt: waar ben je?

Continue reading

brennan_manning

The Ragamuffin is in heaven

Vandaag hoorde ik van het overlijden van Brennan Manning. Meerdere mensen maakten er melding van. Grappig om te zien hoe een in Nederland relatief onbekende Amerikaan toch veel invloed heeft gehad in ons kleine landje. Ik leerde hem kennen via het boek The Ragamuffin Gospel, vertaald als Het Zwerversevangelie. Het woordje ‘zwerver’ doet niet helemaal recht aan de term ragamuffin. Een ragamuffin is meer – of juist minder – dan een zwerver. Google Vertalen geeft als mogelijkheden: een schooier, schoffie, schobbejak, smeerlap. En dat is precies wat Manning bedoelde. De introductie van dat boek laat daar geen misverstand over bestaan, en daarom de moeite waard om hier te citeren. En als deze blog als resultaat heeft dat er één iemand meer is die zijn boek wil gaan lezen dan ben ik tevreden…

The Ragamuffin Gospel

Continue reading

Zon op

Weer terug

Op 11 december 2012 plaatste ik een bericht: Het gaat even niet. Daarin vertelde ik van mijn overspannenheid. Inmiddels zijn we vier maanden en een heel proces verder. Het goede nieuws is dat ik al weer een paar weken volledig werk en dat ik sinds deze week ook weer de eindverantwoordelijkheid voor Agapè heb overgenomen van collega Henk Veltman (die samen met Tiny een standbeeld verdient voor de wijze waarop ze de verantwoordelijkheid hebben opgepakt deze periode!).

Zoals gezegd: we zijn een heel proces verder. Een proces van ontstressen, relaxen, genieten – met de opdracht me daar niet schuldig over te voelen. Een proces van graven en zoeken, ontdekken, vragen stellen aan mezelf. Van lichamelijk herstel en werken aan fitheid. Van tijd met gezin en stoeien met God. Van nieuwe creativiteit en nadenken over mijn talenten en ‘motiverende omstandigheden’. En van nog heel veel andere dingen waar me de woorden even niet voor te binnen schieten.

Continue reading

koninginpaus

De krachtige Koningin en de uitgeputte Paus

Er was eens een land hier niet ver vandaan, dat werd bestuurd door een Koningin. Zij regeerde met vaste hand. Kaarsrecht, zonder wijken, deed zij haar taak. Generatie na generatie werd groot tijdens haar bewind en voer daar wel onder. En al waren de mensen in het land soms een beetje opstandig, zij was er altijd. Gebeurde er een ramp, dan stond ze als eerste klaar om te troosten. Kregen haar ministers ruzie, dan suste ze dat achter gesloten deuren. En met Kerst en op haar verjaardag sprak ze het volk toe met wijze woorden: over recht, barmhartigheid en saamhorigheid. Want de Koningin hield van de mensen. En de mensen hielden van de Koningin.

Continue reading

Personal weblog – Don't settle for normal life