Dit is mijn lichaam

Dit is mijn lichaam. Lang geleden
werd het gebroken en geheeld
en als nieuw leven uitgedeeld
aan allen die mijn naam beleden.
 
Nu heeft het talloos vele leden –
handen en voeten wereldwijd
en duizend armen uitgespreid 
een vat vol tegenstrijdigheden.
 
Want zoveel hoofden, zoveel zinnen
Hier rekkelijk en daar precies,
Dan is het buiten, dan weer binnen,
 
waardoor soms ‘samen’ ver te zoeken is.
Maar hoe dan ook. Dit is mijn lichaam
dat nooit meer stuk te krijgen is.
 
Voor IDEAZ Magazine 3, september 2017

Vrij om te verbinden

Op verzoek van Groei Magazine (www.groeimagazine.nl) schreef ik een stukje over vrijheid en vrijblijvendheid in de kerk. 

De wereld verandert in rap tempo. Dat geldt ook voor de kerk. Ik hoor het om me heen: veel mensen willen consumeren, maar niets geven of niet dienen. Het is moeilijk om vrijwilligers te krijgen. Vrijheid lijkt vrijblijvendheid te worden. Maar is dat wel zo? Is er geen betrokkenheid meer, geen binding, geen toewijding? Of ligt het aan onze manier van kijken?

Klik hieronder voor de pdf van het artikel of bestel de papieren versie via groeimagazine.nl.

  Vrij om te verbinden (GroeiMagazine 3 - 2017) (1,2 Mb, 404 hits)

Welkom

Wees welkom vriend! Kom hier, treed binnen.
Draai je om, kijk rustig om je heen;
de nieuwe wereld die verscheen
is mooier dan je kunt verzinnen.

Hier is waar losers altijd winnen,
de minste dient als hoogste baas,
het wereldwijze klinkt als dwaas,
vermoeiden weer opnieuw beginnen.

Want hier ben jij veel meer dan jouw.
Hier is de macht van schijn gebroken,
hier heerst genade, liefde, trouw.

Dus leg je hoofd maar in de wolken
kom tot rust en laad jezelf weer op –
de hemel is de wereld op z’n kop.

(voor IDEAZ Magazine, juni 2017)

We gaan op dansles!

Een lang gekoesterde wens van mij. Als kind droomde ik er al van om te zwieren en met het grootste gemak ingewikkelde figuren te maken. Maar dansles was niet iets wat in ons gezin gebruikelijk was, dus heb ik het nooit geleerd. Als tiener vond ik het belachelijk, als student saai en in de periode met jonge kinderen te ingewikkeld. Nu zijn we in de fase aangekomen dat we ‘s avonds gewoon de deur uit kunnen gaan. De jongste ligt in bed, de andere twee zijn braaf hun huiswerk aan het maken. En als we later op de avond thuiskomen is het stil in huis. Wat in tussentijd gebeurt, maakt me niet zoveel uit. We gaan eindelijk weer samen op pad! “We gaan op dansles!” verder lezen

Aanstootgevend

Gisteren vierden we Pasen op de basisschool van onze jongste. Een vrolijke gebeurtenis met liedjes, verhalen en toneelstukjes.

De juf ging op het podium zitten in een grote stoel. Een groep kinderen (vier, vijf, zes jaar oud) ging om haar heen zitten. Ze opende het boek en begon te lezen. Een verhaal van Opa Knoest, over Pasen uiteraard. Opa’s kleinkinderen Rik en Renske gaan bij hem logeren voor Pasen. “Aanstootgevend” verder lezen

Preken

Vorige week heb ik gepreekt over een koekenpan. Eentje van die grote blauw-gele woonwinkel. Na een inspirerend intro, ondersteund door beeldmateriaal, hield ik een gloedvol betoog over de betrouwbaarheid, kwaliteit en prijs van dit artikel. Ik was eerlijk over de bezwaren (heb je er al een? Dan komt een tweede goed van pas) en koerste behendig naar het aansprekende appèl: je leven is nooit meer hetzelfde met deze koekenpan! “Preken” verder lezen

Geloof, hoop en liefde

Een stroom van radeloze vragen
komt van de vrouw die voor me staat.
Haar ogen zijn een echo van het kwaad
dat alle hoop heeft stukgeslagen.

Hoe kun je vrede in je hart najagen
als niet een vijand maar een vriend verraadt?
O grote God, dat zoveel leed bestaat!
Geen mens zou dat toch mogen dragen.

Dan zie ik haar nog even wenken
als ik mij omdraai om weer weg te gaan.
Ze zegt: mijn man – je doet me aan hem denken,

straks komt hij thuis! En trots kijkt zij me aan.
Ik ben verward en kan alleen bedenken:
dat is de liefde – die zal nooit vergaan.

 

Voor IDEAZ Magazine, april 2017

Vrees niet!

Het zal een jaar of vijfentwintig geleden zijn dat ik met een vriend in Rome was. Een stad die zijn naam leende aan het grootste en machtigste Rijk dat de wereld ooit gekend heeft. Wij vergaapten ons aan het Colosseum en liepen een paar passen op de Via Appia Antica, de roemruchte snelweg die een van de pijlers van het langdurige ‘succes’ van het Rijk bleek te zijn. Via die route konden militairen snel verplaatst en bevoorraad worden, waardoor Rome haar greep behield. Een fascinerende gedachte om duizenden jaren later op diezelfde weg te lopen.

“Vrees niet!” verder lezen

2016

Het is me het jaartje wel, dat 2016. Soms zou ik in een hoekje willen kruipen en wachten tot de wereld weer een beetje normaal is. Tot talkshow-presentatoren snappen dat de Bijbel de Koran niet is. Tot de files zijn opgelost. Tot angst en verdeeldheid niet langer het land regeren. Tot mensen eerst luisteren en dan pas spreken. Tot kerst weer pas na Sinterklaas begint. Tot Assad is gestopt met zijn eigen volk te doden. Tot Turkije en de EU menswaardige hulp verlenen aan de ontheemde vluchtelingen. Tot, tot, tot… “2016” verder lezen

Hoop voor een verdeeld land door Gert-Jan Segers

Sinds november vorig jaar is Gert-Jan Segers fractievoorzitter en partijleider voor de Christenunie. In dit boek legt hij zijn visie neer voor Nederland, onder de veelzeggende titel ‘Hoop voor een verdeeld land’. Gert-Jan is er zelf eerlijk over: in zijn zoektocht werd hij geraakt door het negatieve, de onderlinge vervreemding. Maar hij doet een poging daar iets concreets tegenover te stellen.

Gert-Jan onderzoekt vijf ‘breuklijnen’, zoals hij ze noemt: de kloof tussen nieuwkomers en langgevestigden, tussen zieken en gezonden, tussen gelovigen en seculieren, tussen ouderen en jongeren en tussen succesvollen en achterblijvers. Telkens spreekt hij met mensen uit die werelden, van Arjan Lubach tot Leger des Heils-man Cornel Vader. En bij elke breuklijn valt een politiek programma te ontwaren dat oplossingen – hoop! – moet bieden.

De breuklijnen zijn goed gekozen. Iedere Nederlander zal met minstens een of twee zelf in aanraking zijn geweest de afgelopen jaren. En ik denk ook dat iedereen zich weleens heeft afgevraagd hoe bijvoorbeeld de problemen in de zorg of in de achterstandswijken nou op te lossen zijn. Segers komt op alle terreinen met een visie en met concrete voorstellen. Een sociale dienstplicht bijvoorbeeld, om jongeren over hun eigen grenzen te laten kijken en te leren wat het betekent om een samenleving te zijn. Decentralisatie en terugdringen van marktwerking in de zorg. Een nieuwe ‘pacificatie’ voor de struggles tussen gelovigen (zowel moslims, christenen als anderen) en seculieren.

Sommige oplossingen en standpunten (zoals ten aanzien van de NIPT-test) zijn niet zo verrassend, omdat de Christenunie zich daar al voor inzet. Maar het voegt veel toe om niet alleen de politieke maar ook de persoonlijke overwegingen te lezen. Wie zoekt naar smeuïge verhalen uit de Kamer zal het met de inleiding moeten doen, waarin Gert-Jan beschrijft hoe hij moest vechten voor een meerderheid voor zijn prostitutiewet. Wie echter zoekt naar een goed geschreven verhaal met inhoud moet verder lezen.

Gert-Jan noemt zichzelf een hoopvolle realist, en dat is wat dit boek ook uitstraalt. Eerlijk over de problemen (en de onmogelijkheid van sommige oplossingen), maar hoopvol vanuit een diepe overtuiging dat mensen kúnnen samenleven, hoe verschillend ze ook zijn. En dat de politiek daar een zinvolle, waardevolle bijdrage aan kan leveren als die vanuit diezelfde overtuiging wordt beoefend.

Kortom, een mooi manifest van een bevlogen man met visie en hoop. Het enige probleem is misschien dat dit boek te dun is. Uit alles blijkt dat Gert-Jan veel meer in z’n hoofd heeft dan in dit boek staat. Af en toe is de sprong van analyse naar oplossing erg groot, en zou een verdere verdieping niet misstaan. Maar dat zij hem vergeven – om in korte tijd zo’n samenhangend betoog van hoop te presenteren is een knappe prestatie.

We zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. We kiezen ervoor elkaar de hand te reiken, trouw te beloven, achterblijvers erbij te halen en meningsverschillen vreedzaam te houden. Vrijheid verdedigen we van haar vijanden, vrijheid geven we, van vrijheid genieten we. Dit is het moment om elkaar ons woord te geven. En wat er ook gebeurt, ik geef het mijne. (p 223)