Zelfmoord en God

Zojuist las ik het nieuws van de zelfmoord van Antonie Kamerling. Het schokte me, net zoals vrijwel iedereen die het hoort. Ik moest direct denken aan de website www.ik-wil-dood.nl die is gemaakt naar aanleiding van de problemen van depressie en zelfmoord. De site wijst naar de uitweg uit die negatieve spiraal door geloof in Jezus Christus. Een linkje naar die site via Twitter leverde een aantal positieve maar ook negatieve reacties op, in de trant van: het laatste waar ik nu op zit te wachten is God.

Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Ook ik heb het niet zo op al te snelle verwijzingen naar Jezus; het kan goedkoop en geforceerd overkomen. Maar het geval wil dat ik gisteren het persoonlijke verhaal hoorde van een vrouw die in een diepe spiraal van uitzichtloosheid en depressie terecht was gekomen en meermalen poogde zelfmoord te plegen. Het was het verhaal van een totale ommekeer, van een compleet veranderd leven – omdat ze de waarheid leerde kennen dat God haar kent en van haar houdt. Voor de duidelijkheid: ik hoorde het van haarzelf – ze zat tegenover me, ik kon haar zien en horen. Ik kon de emotie proeven en de authenticiteit van haar verhaal. Het gaat me nu niet om haar verhaal maar om het feit dat er mensen zijn die daadwerkelijk een uitweg uit ellende hebben gevonden doordat ze God leerden kennen. Geen twijfel over mogelijk dat deze vrouw in een uitzichtloze situatie zat – en geen twijfel over mogelijk dat er een compleet andere vrouw zat!

Haar verhaal staat niet alleen. Duizenden mensen hebben een soortgelijke ervaring. Misschien minder heftig, misschien op een andere manier. Hoe dan ook. Als je er niets mee kunt – laat het lekker. Als je in een uitzichtloze situatie denkt te zitten – geef het een kans. Er is hoop, echt waar.

Geef een reactie