Kaapstad: eenheid in verscheidenheid

Britten zijn woordkunstenaars. Dat bleek opnieuw tijdens de inleiding van Vaughan Roberts, een voorganger uit Oxford. Ik kan er erg van genieten als woorden zorgvuldig zijn gekozen en een spreker mooie woordplaatjes kan maken, en dat was precies wat Roberts deed. Hij sprak over eenheid naar aanleiding van Efeze 4. Zijn beste oneliner: ‘Als wij water bevriezen worden het ijsklontjes; als God water bevriest worden het sneeuwvlokken.’ Als dat geen mooi woordbeeld van eenheid in verscheidenheid is!

Over eenheid in verscheidenheid gesproken: daar hoef je op deze conferentie niet ver naar te zoeken. In welke bijeenkomst je ook bent, de culturele verscheidenheid is enorm. Ik keek gisteren naar de achterhoofden van zo’n 1000 mensen voor me in het auditorium en ik zag letterlijk alle kleuren en vormen die je maar kunt bedenken. Een fascinerend gezicht, dat bovendien een andere uitspraak van Roberts onderstreept: eenheid is een feit. We hoeven er niet naar te streven om het te bereiken, in Christus zijn we één, net zoals broers en zussen één familie zijn. Want al die verschillende mensen blijken dezelfde Geest en dezelfde God en Vader te hebben en hetzelfde na te streven: toegroeien naar Christus. Dat is misschien ook niet zo verwonderlijk op een plek als deze, die toch voor vrijwel iedereen anders is dan de praktijk, waar je dagelijks met elkaar te maken hebt, samen optrekt, lacht, bidt en vecht… Daar is het vaak hard werken om eenheid te krijgen. Toch helpt het door te bedenken dat die eenheid in Christus er al is. Hoezeer we het ook met elkaar oneens zijn, in Christus zijn we broeders en zusters geworden. Ook die eigenwijze broer is een broer; ook die lichtjes vreemde zuster is een zus. Wat er ook gebeurt…

Misschien is dit wel de belangrijkste boodschap in het kader van wereldevangelisatie – misschien is het zelfs de definitie ervan. Als wij één zijn, dan zal de wereld begrijpen dat God zijn Zoon heeft gezonden, en dat Hij hen liefheeft zoals God van zijn Zoon houdt, zo bad Jezus al in Johannes 17.

En vooruit, nog een verhaaltje van Roberts om af te sluiten. Die sprak al wijzend naar gemeenteleden over de hand en de voet: ‘u bent de hand, want u doet het praktische werk. En u bent het pastorale hart.’ Daar had ‘ie moeten stoppen, maar hij ging verder: ‘en u bent de blinde darm: we wisten niet dat u er wat tot u problemen ging geven. U bent het kunstgebit: soms bent u binnen, soms bent u buiten. En u bent de amandelen: we kunnen beter zonder u.’

Ik hoop en bidt dat u en ik wat wijzer zullen zijn…

2 gedachten over “Kaapstad: eenheid in verscheidenheid”

  1. Heeft hij die laatste woorden echt gezegd? Wel echte Britse humor. En misschien heeft hij nog gelijk ook… en moeten sommige ‘lichaamsdelen’ zich dit aantrekken.

Geef een reactie