Sensation

no images were found

Op Nieuwjaarsdag – terwijl ik net aan koffie en oliebollen zat – vroeg Paul Abspoel zijn twittervrienden om hulp bij de vertaling van een gedicht dat hij op de muur van een Leids pand tegenkwam. Het lukte me om die paar regeltjes snel te vertalen, en tot mijn eigen verbazing kwam er een heel aardig gedicht uit tevoorschijn. Paul heeft het inmiddels op zijn blog gepubliceerd en ik neem het voor de geschiedschrijving hier maar over… (klik op de foto voor een vergroting van het origineel.)

Op blauwe zomeravonden zou ik de paden op gaan
Prikkend graan, dollen met het gras
Dromerig voel ik het vers aan m’n voeten
Mijn hoofd naakt, badend in de wind

Niet spreken, niets denken
Maar oneindige liefde stijgt op in mijn ziel
Ik zou ver gaan, heel ver, als een bohemien
Door de natuur, gelukkig als met een vrouw

Arthur Rimbaud 1854-1891
Vertaald door Mark de Boer

Geef een reactie