Marks Moves: wie bent u?

We stonden op het hoogste punt in Almere, mijn coach en ik. De dertigste verdieping van de hoogste kantoortoren in de stad. Een mooier uitzicht kun je je niet wensen. Het was tijdens mijn verlofperiode van afgelopen zomer, en we zochten een mooie plek om eens goed door te praten over de belangrijke vragen des levens: wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik. Maar al na een paar minuten werden onze overpeinzingen ruw verstoord door een dame in bedrijfskleding en een naambadge. Of we ergens anders wilden staan, want de burgemeester zou zo komen. Dat wilden we wel, maar deden we niet gelijk. En toen ze ons even later nog zag staan werd ze zenuwachtig. ‘Wie bent u?’, vroeg ze, ‘Waar bent u van? Waarom bent u hier? Bent u wel geregistreerd?’ Nou nee, want we waren gewoon naar binnen gelopen. ‘U moet weg, u mag hier helemaal niet komen!’ Ze drukte op de liftknop en gebaarde ons haar te volgen. Ze begeleidde ons helemaal naar beneden tot aan de draaideur. Zo werden we eruit gezet – net op het moment dat de burgemeester binnenstapte.

Pas een paar straten verderop wisten we wat we hadden moeten doen. We hadden haar moeten overbluffen door te zeggen dat we van Agapè waren, en of zij eigenlijk wel wist wie wij waren. Moeten protesteren tegen de ongelijke behandeling van burgemeester en onderdanen. We hadden moeten evangeliseren zoals Bill Bright zou hebben gedaan: ‘we stonden hier op u te wachten, omdat we willen vertellen dat God van u houdt en een plan heeft met uw leven!’

Maar dat was allemaal achteraf. We waren vriendelijk gebleven, gehoorzaam meegelopen en eerlijk geweest. Precies zoals het kinderen van God ook betaamt. En ziedaar het antwoord op de vraag. Ik ben een kind van de allerhoogste God. Mooier kan ik me niet wensen.

Deze column werd eerder gepubliceerd in Agape Magazine, oktober 2011.

Geef een reactie