Bomen en bos

Vanuit de werkkamer kijk ik uit op het bos. Of eigenlijk: Het Bos. Zo kennen de kinderen het, als Het Bos. (‘Schat, waar zijn de kinderen?’ ‘O, die zijn in Het Bos!’ – op die manier). Officieel heet het trouwens De Bosrand – en dat is ietsje eerlijker. Het Bos is net iets meer dan een strookje bomen, nog lang geen volwaardig bos, maar hoe dan ook heel leuk. Voor de kinderen, want die kunnen er lekker spelen, voor ons, want het is beter om tegenaan te kijken dan een stuk beton, en zelfs voor de jeugd uit de kerk, want we spelen er af en toe Levend Stratego. En – niet onbelangrijk – Het Bos is waardeverhogend voor ons huis. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het mijn persoonlijke H-woord is: niet aankomen!

Maar net als in het echte leven zijn er geen zekerheden. Een paar maanden geleden kwamen de kinderen in paniek thuis: een groot deel van Het Bos bleek neergehaald. Het was een dramatisch gezicht. Overal lagen takken en stammen, platgereden door shovels, en her en der stak nog een boomstam de lucht in. Alles was vernield, als een oorlogsgebied, een maanlandschap, een natuurramp. Preventief onderhoud, zo was het verhaal: als er niet ingegrepen werd zouden de snelgroeiende bomen vanzelf gaan omvallen, en dan zou de schade nog groter zijn.

De verontwaardiging maakte iets wakker in ons gezin. Sinds begin van het jaar werken we mee met een vrijwilligersgroep om zonder de bomen toch weer het bos te zien. Helemaal vrijwillig was dat in mijn geval overigens niet, moet ik toegeven. Tuinieren is nu eenmaal niet mijn afdeling. Maar inmiddels voelt het goed, zogezegd. Onder leiding van Bob, de opper-vrijwilliger, werken we aan de eerste grote taak, het maken van nieuwe wandelpaden. Dat is goed voor de mensen én voor het bos: wij kunnen weer wandelen en het bos kan zich herstellen en vernieuwen.

U voelt ‘m misschien al aankomen. Ingrijpen om erger te voorkomen, verantwoordelijkheid nemen, de paden recht maken om herstel te brengen – er zijn grote levenslessen te trekken uit dat kleine stukje bos. Rutte en de zijnen doen dat de komende weken in politiek opzicht in het Catshuis. Ik wens ze er veel succes mee. Ondertussen werken wij gewoon verder aan onze Belangrijke Taak In Het Bos. Ik ben benieuwd wie er eerder klaar is.

 

Column voor www.cvkoers.nl, 2 maart 2012

Geef een reactie