Paradoxaal begaafd

Soms denk ik dat ik een afwijking heb. Ik ben namelijk gefascineerd door paradoxen – schijnbare tegenstellingen, dingen die op het eerste gezicht niet kunnen. Afgelopen zondag zag ik er weer eentje. Het was in de kerk, en het was een hele gewone dienst. We begonnen zoals gewoonlijk tien minuten te laat, we zongen zoals gewoonlijk liederen, er was zoals gewoonlijk een preek. We dronken koffie, de kinderen kwamen zoals gewoonlijk schreeuwend uit de kinderdienst, ik schudde zoals gewoonlijk even de gasten de hand. En zoals gewoonlijk gingen we veel later naar huis dan we ons hadden voorgenomen.

Eenmaal thuis dacht ik nog wat na over de dienst. De gasten die ik de hand had geschud kwamen uit vier verschillende landen uit Afrika. Ze verblijven momenteel in het asielzoekerscentrum in de buurt. Dat is niet ongewoon in onze gemeente, met dank aan toegewijde gemeenteleden die wekelijks het AZC bezoeken. Ik begon eens te tellen hoeveel nationaliteiten er eigenlijk in de zaal hadden gezeten, en kwam – met wat hulp via Facebook – uit op dertien (Friesland en Zeeland niet meegerekend). Dertien nationaliteiten van vier verschillende continenten, zomaar, op een zondag, in een kleine kerkgemeenschap in Almere. En toen zag ik het: hoe gewoon is het eigenlijk om met zo’n gezelschap van broeders en zusters de Heer te prijzen?

Nu ben ik vanwege mijn werk regelmatig op conferenties en bijeenkomsten met mensen uit allerlei landen uit alle delen van de wereld. Meestal is er wel iemand die dan roept dat het bijna de hemel is. U weet wel, ‘uit elke stam, elk volk en elke natie’ enzo. Dat klinkt heel mooi, maar – mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen – ik ben het er niet mee eens. Natuurlijk weet ik ook niet precies hoe de hemel er uit ziet, maar toch ben ik vrij zeker dat het geen eeuwigdurende conferentie is. Misschien lijkt het wel meer op een gewone zondag, waar opeens hele ongewone dingen zichtbaar zijn.

Waarom ik dat denk? Omdat mijn zondagse ervaring het paradoxale van het Koninkrijk laat zien: de hemel op aarde, krachtige zwakheid, grootse nederigheid. Het gewone leven met ongewone glans. Het valt niet op, maar het is er toch, als je er naar zoekt. En nu ik er nog eens over nadenk: misschien is die afwijking wel een gave. Een buitengewone, dat dan weer wel.

Column voor www.cvkoers.nl, gepubliceerd 15 maart 2012

Geef een reactie