Vreest niet

Daar staat hij weer,
mijn oude vriend
En grijpt mijn strot
Dwingt mij zijn brood te eten

Mijn maag draait om
die godvergeten
paradox van
binnen leeggevreten

Mijn ziel vindt rust
in brood en beker
laaft zich in liefde
van God zelve zeker

Ik keer mij om,
Mijn handen hoog geheven
zwak trillend, angstig maar
een vriend voorgoed verdreven

Geef een reactie