Toeval of niet…

Afgelopen donderdag moest de auto naar de garage. Daarvoor moet ik een eindje rijden: de uitstekende hulp van Dick van Suilichem bij allerlei autoperikelen vorig jaar deed mij in Opheusden belanden. Normaal combineer ik dat met een kantoordag; nu kon ik eens wat in de omgeving rondkijken terwijl mijn auto op de brug stond. Met de leenauto stak ik via het pontje de Nederrijn over om even in Wageningen te kijken.

Wageningen is bekend terrein, want de geboorteplaats van mijn moeder. Leuk dus om er weer even te zijn en wat herinneringen op te halen. De Hamelakkerlaan (waar mijn moeder opgroeide en mijn opa tot zijn dood in 1982 woonde) is vlakbij De Wageningse Berg, het oostelijke puntje van de stad met stadion, hotel en prachtig uitzicht op de Uiterwaarden.

Maar wat een schok, toen ik langs het stadion reed. Het was een bouwval geworden! Afgebladderde gebouwen, extra sloten op de hekken, kapotte borden. Ik was er beduusd van. Vroeger was dit de trots van Wageningen (althans – in mijn herinnering) en nu: vergane glorie.

wageningseberg1

Dat gevoel werd nog erger toen ik ontdekte dat het hotel met het superuitzicht er niet meer was. Ja, inderdaad: gewoon verdwenen; gesloopt, weg. Ik realiseerde me dat het zo’n dertig jaar geleden zal zijn geweest dat ik voor het laatst daar op de Berg was. Dertig jaar! En dan met eigen ogen te aanschouwen dat glorie vergaat, dat dingen in de tussentijd veranderen, afbladderen, verdwijnen… Het zal ongetwijfeld ook een beetje aan mijn huidige ‘staat’ liggen, maar ik werd er behoorlijk melancholiek van.

Tot ik ’s middags thuis kwam en even mijn Facebook checkte. Daar had mijn vriend Jaap het volgende geplaatst:

Wageningen 750 – vrijdagavond 21 juni 2013 – GOSPELNIGHT ‘You Never Walk Alone!’ Zie je hier in Stadion De Wageningse Berg op de tribune al een projectkoor staan van 1000-1500 mensen? Sta jij daar bij of op het veld met 4500 anderen mee te zingen in dit mega samenzangfeest. Wageningen en Nederland maken we samen!

wageningseberg2

Wat een bizar toeval! Dertig jaar lang kom ik niet in de buurt van deze plek, en dan dit. Ik dacht echt even dat ik het niet goed zag. Dat het een oude foto was, of stiekem toch een andere plek. Het was gewoonweg te toevallig: exact dezelfde plek, hetzelfde stadion, hetzelfde gras (nou ja, min of meer).

Maar ik vergiste me niet, en misschien is het helemaal geen toeval. Misschien is het wel een klein knipoogje van Boven. Zo van: wacht maar. Het gras wordt weer groen. De vogeltjes – en de mensen – zullen weer zingen. Het is niet het einde!

‘Zie je hier al een projectkoor staan?’, vraagt Jaap. Eerlijk gezegd zag ik dat nog niet. Maar misschien moet ik dat wel doen. De hoop niet verliezen. Geloven dat het na de winter weer lente wordt. Dat Gods lof bezongen zal worden op onwaarschijnlijke plekken. In Wageningen, in Nederland, in mijn eigen leven. En dat uiteindelijk alles goed zal komen, en dat als het nog niet goed is, het dus nog niet het einde is. Want: You never walk alone.

En tot mijn grote vreugde las ik vandaag dat ook Hotel De Wageningsche Berg er weer komt – helemaal vanaf de grond opnieuw opgebouwd. En geheel bij de tijd, met eigen twitteraccount (@wageningschberg). Waarop gisteren te lezen was: Hoe krachtiger het onweer hoe sneller de lucht gezuiverd. Ik bedoel maar.

2 gedachten over “Toeval of niet…”

  1. Cool Mark 🙂 Of zoals de bijbeltekst zegt uit Jesaja 43: 18/19: Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten. Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis.

  2. gelukkig maar dat Hotel De Wageningsche Berg weer wordt opgebouwd, ik schrok van het bericht! Van het stdion wist ik, van het hotel niet! mam

Geef een reactie