Knipoog-theologie

Het is minstens een jaar geleden dat mijn Twitter tijdlijn werd opgevrolijkt door een knipoog. Vrijwel elke morgen, ergens tussen 8 en 10 uur. En altijd van dezelfde persoon. Ik werd er nieuwsgierig naar, en met mij een aantal andere mensen. Maar de verklaring bleef uit, en de knipoog verdween na verloop van tijd. Het was me niet eens echt opgevallen dat ‘ie er niet meer was, tot ‘ie op 2 januari van dit jaar weer verscheen.

En gisteren was daar dan de langverwachte verklaring. En wat voor één! Er blijkt heel wat achter een knipoog te schuilen. Ik citeer Nico-Dirk:

Er wordt te weinig geknipoogd, te weinig blikken van verstandhouding, van  ’ik vind je aardig’  of  ’neem dit niet al te serieus’.  Daarom ben ik weer met mijn dagelijkse knipoogtweet begonnen.

Achter de knipoog zit natuurlijk een diepe geestelijke wetmatigheid, met de knipoog claim ik  in de hemelse gewesten mijn aardse succes voor de komende dag.

Iedere morgen een knipoog heeft ook iets van een liturgie, iets neomonastieks, een tweetlange eredienst

[…] een Koninkrijk van knipogers. Ze zijn volgers van de grote Hem die knipoogt naar de machtigen van vandaag

Natuurlijk moet je sommige van die citaten – jawel – met een knipoog lezen. Maar tegelijkertijd heeft Nico-Dirk wel een punt. Er wordt te weinig geknipoogd. Naar elkaar, naar onszelf en naar de machtigen van de aarde. Nico-Dirk is ook eerlijk als hij toegeeft dat hij door zijn kinderen wordt vermaand om wat minder serieus te zijn en wat vaker gek te doen.

Nu heb ik de illusie dat ik daar wat minder last van heb, in ieder geval wat betreft dat serieuze. En mijn eerste gedachte was dan ook dat ik juist wat serieuzer zou moeten zijn. (Ik noem maar wat: elke ochtend een bijbeltekst tweeten of diep-geestelijke blogjes schrijven. Dat doen flink wat mensen in mijn omgeving, en je mag toch wat diepgang van een Agapè-directeur verwachten, of niet soms?) Maar bij nader inzien doe ik dat toch maar niet, met dank aan Nico-Dirk. Hij heeft mij de ogen geopend voor de knipoog-theologie. Want hoewel ik niet elke ochtend een diepzinnige gedachte de wereld in stuur, bespeur ik wel degelijk een neiging tot verkeerde serieuzerigheid, alsof het gewicht van de wereld op mijn schouders ligt.

Ik besef vaak te weinig dat ik ‘een vreemdeling ben in de huidige crisis en een burger van een Koninkrijk van Knipogers’. Dat mijn ‘lichte’ kant en relativeringsvermogen een zegen zijn, niet alleen voor mezelf maar ook voor anderen (ook al is dat vaak met een soort De Boer-humor waar Mira niet om kan lachen, haha).

En laten we wel wezen: als zelfs NASA kan photoshoppen God de zon laat knipogen om onze misplaatste ernst, waarom zouden wij dat dan zelf niet ook wat vaker doen?

😉

 

Geef een reactie