Aanstootgevend

Gisteren vierden we Pasen op de basisschool van onze jongste. Een vrolijke gebeurtenis met liedjes, verhalen en toneelstukjes.

De juf ging op het podium zitten in een grote stoel. Een groep kinderen (vier, vijf, zes jaar oud) ging om haar heen zitten. Ze opende het boek en begon te lezen. Een verhaal van Opa Knoest, over Pasen uiteraard. Opa’s kleinkinderen Rik en Renske gaan bij hem logeren voor Pasen.

Wat vieren we op Goede Vrijdag, opa?

– Nou, dat Jezus doodging.

– Waarom moest hij dan dood, hij had toch niks verkeerd gedaan?

– Nee, maar sommige mensen vonden van wel. En daarom wilden ze hem doodmaken, las de juf op haar beste voorleestoon.

En zo hoorden tientallen kleuters en kinderen het gruwelijke verhaal van de executie van een onschuldig mens. Lekker op het podium zittend, in een vrolijke bijeenkomst met ballonnen en paastakken. Als een opmaatje naar een beeldles over rups en vlinder. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is iemand dood te maken, waar je trouwens niet moeilijk over hoeft te doen want we weten al hoe het afloopt.

Ik was niet echt verrast natuurlijk, zo gaat het elk jaar in honderden paasvieringen overal. Maar gisteren vond ik het opeens aanstootgevend.

Vervreemdend.

Ongepast.

Dat ligt ongetwijfeld aan mij. Naarmate ik ouder word groeit mijn innerlijk verzet tegen dood, lijden, onrecht. Ik vind het niet normaal, wil er niet aan wennen. Juist niet, nu het onrecht en het lijden in de wereld voor iedereen zo tastbaar en dichtbij is. Het maakt het waarom van Goede Vrijdag des te indringender – zowel in de vraag als in het antwoord.

De kinderen hadden er geen last van, volgens mij. Die holden na het verhaal weer terug naar hun plek, zongen uit volle borst de liedjes en maakten er een mooi feestje van.

Maar ik heb me voorgenomen de komende dagen weer eens flink met God over Goede Vrijdag te sparren. Om te voorkomen dat ik het voor lief neem. Want er is niets vanzelfsprekend aan het lijdensverhaal – het is het meest tegennatuurlijke, confronterende verhaal uit de geschiedenis van de mensheid. En ik schreef al eerder dat daar ook niets romantisch aan is (sorry, EO).

Fijne Paasdagen.

Geef een reactie