In meer dan 200 bladzijden doen de auteurs dus hun uiterste best om een beeld neer te zetten van Jezus in al zijn glorie. Daar gebruiken ze veel en grootse woorden voor. Jammer genoeg is er geen sprake van een duidelijke opbouw, of beter gezegd van het ‘uitpakken’ van het onderwerp. De enorme hoeveelheid superlatieven begint op den duur wat averechts te werken, en dat is erg jammer. Wellicht dat dit voor andere lezers minders storend is; mij doet het soms wat teveel aan de mooie maar soms holle woorden van vroeger denken.

Ook inhoudelijk valt er nog wel wat aan te merken. Met een manifest valt het te verwachten dat niet alles even genuanceerd is, maar er wordt hier en daar forse kritiek geuit op ‘de kerken’. Dat mag, maar die kritiek is niet altijd even concreet en constructief. Een voorbeeld: The gospel that’s so often preached today lacks a revelation of Jesus Christ. The contemporary gospel boils down to a fire-insurance policy, a Santa Claus God, or a performancebased religion. As long as we stay on that plane, we’ll never see or comprehend the staggering enormity of our Lord (p183). Ik vermoed dat deze stoere woorden weinig mensen helpen te zien dat hun prediking wordt bedoeld of dat zij een Sinterklaas-God hebben. Beter is gelukkig het hoofdstuk The Forgotten Tree dat een scherpe, herkenbare en positief prikkelende tegenstelling tussen ‘goed en kwaad’ en ‘leven’ neerzet.

Afgezien van de bewoordingen waarin ze dat doen, ben ik zeer blij met wat de schrijvers over Jezus zeggen. Maar tegelijkertijd vind ik dat ze op z’n minst één – zeer wezenlijk – element missen: liefde, en het beeld van de geliefde en liefhebbende Zoon van God. De motivatie voor zijn menswording, de relatie tussen Vader, Zoon en Geest, de oorsprong van het leven – alles draait om de liefde van God-Jezus. Natuurlijk, het woord ‘love’ staat heus wel in het boek. Maar in zo’n statement als dit manifest had dat een veel prominentere plek moeten hebben. Overigens niet alleen vanuit een inhoudelijke overweging, ook voor het overbrengen van de boodschap had het goed geweest. Het is soms lastig te pakken dat het hele leven ontstaat uit en is terug te voeren tot één persoon, en soms slagen Viola en Sweet daar ook niet helemaal in. Vermoedelijk had de verbeelding van liefde tussen huwelijkspartners heel veel goeds kunnen doen om voorbij het intellectuele naar het hartsniveau af te dalen.

Alles overziend: Jesus Manifesto doet wat het moet doen: een krachtig en vurig pleidooi voor de persoon Jezus Christus als ‘middelpunt van ons verlangen’. Het boek had als manifest wat mij betreft best wat korter gekund, en tegelijkertijd als ‘theologie’ is het nog maar het begin. Er is weinig hedendaags verfrissends dat op vergelijkbare wijze Jezus weer zo centraal zet. Ik hoop dat mijn vriend de uitgever z’n best gaat doen dit zo snel mogelijk in de boekhandel te krijgen!

Jesus Manifesto: Restoring the Supremacy and Sovereignty of Jesus Christ by Leonard Sweet, Frank Viola; ISBN 978-0849946011. Bestellen kan hier.
Update: lees ook Jan Wolsheimer’s review.

And here is my list of the Ten Things I Should Have Done In My Thirties, more or less in random order:

10. Take a sabbatical

From June to November 2001 Mira and I, together with Rosa, spent 5 months abroad. First in Texas for a bible school, later in Mongolia for an ‘outreach’ – one month of all sorts of practical and spiritual help to the people there. This sabbatical has been life changing!

9. Make a lot of money

Once upon a time… long, long time ago…

8. Start a family

Check them out here

7. Finally grow up

You decide…

6. Make a career move to follow my heart

January 2004 I left my job as a management consultant with KPMG to join Agapè. Does that count for a career move?

5. Eat sparrow on a stick

Been there, done that. In Beijing, China, October 2001. Not recommended.

4. Learn Mongolian

Started but DNF – every now and then I try it again by listening to this wonderful Mongolian Worship song

3. Blog

I once started with this post – on a different url and in a different layout, but hey!

2. Twitter

http://www.tweetstats.com/graphs/boerenroem

1. Get a life

Consider it done. I am extremely grateful for what this last decade has brought. The birth of 4 kids (one of whom is with Jesus from the day before he was born), a solid love with the most beautiful and gifted woman on earth, a deepening understanding of God, Jesus and myself; a job that is much more than just a job but a very rewarding ministry; friends both close by and all around the world. Truly a fulfilling life, if I may say so. This does not mean there have been no challenges. We’ve had our share of loss and grief (even recently with the loss of my dad), of relational, financial and spiritual challenges. But in the midst of them has always been the comforting assurance that God is there. He is the real source and sustainer of life and He has proven himself to be faithful. I guess I’m ready for the next 40 years…

Feel free to add your own list of things that you think I should have done while I was in my thirties.

(Toespraak bij de dankdienst voor het leven van Pieter de Boer)

Iedereen die bij mijn vader is langs geweest heeft het gezien. Het schilderij van Rembrandt, ‘De terugkeer van de verloren zoon’. Tot vanmorgen heeft het boven hem gehangen: thuis, in het hospice, en ook weer toen zijn lichaam naar huis terug werd gebracht. NAAR HUIS TERUG – dat is precies waar het schilderij ook over gaat: het vertelt het Bijbelse verhaal van de zoon die zijn erfenis opeist, die verbrast in het buitenland en uiteindelijk berooid terugkeert naar huis. De scene op het schilderij is  de meest ontroerende scene en de crux van het hele verhaal: de vader die zijn verloren (dood gewaande) zoon tegemoet rent, met open armen ontvangt en feest gaat vieren omdat hij weer terug is.

Waarom sprak dit schilderij hem zo aan? Natuurlijk vanwege de overduidelijke boodschap, die hij met velen heeft gedeeld: de troost dat God de Vader hem opwacht met open armen.

Maar er zit nog meer onder. Ik denk dat het schilderij ook tot uitdrukking brengt wat je het levensthema van pa zou kunnen noemen: de vraag ‘wie ben je?’, het thema identiteit. Wij leerden vroeger altijd rijmpjes en gedichten van mijn moeder, maar van mijn vader weet ik er nog twee: ‘Iedereen wordt uniek geboren, maar velen sterven als een kopie’. En de andere was: ‘wees uzelf, zei ik tot iemand – maar hij kon niet, hij was niemand’. De vraag naar identiteit heeft mijn vader zijn leven lang bezig gehouden – naar zichzelf toe, naar zijn vrouw en kinderen, en naar anderen in het pastoraal-therapeutische werk dat hij tot voor kort nog deed.

De overleden priester Henri Nouwen heeft een boek geschreven dat gaat over dit schilderij, ‘Eindelijk thuis’. (Velen van u zullen het kennen.) Daarin beschrijft hij de verschillende personages op het schilderij. Hij identificeert zich met elk daarvan: de opstandigheid en eigenwijsheid van de jongste zoon, de afstandelijkheid en trots van de oudste, en de vader die zijn gezag laat gelden door vaderlijk erbarmen. Het is een prachtig boek, vooral omdat Nouwen zich zo in zijn eigen ziel laat kijken en eerlijk zijn worstelingen met zichzelf en met God beschrijft. Hij beschrijft hoe hij in St Petersburg het originele schilderij mag bekijken. Op zeker moment is er een incidentje met een van de strenge suppoosten. Nouwen schrijft dan: ‘Toen ik hem onder zijn brede Russische pet in de ogen keek, zag ik een man zoals ik er zelf een was: angstig, maar met een groot verlangen naar onvoorwaardelijke aanvaarding.’

En volgens mij schuilt in die ene zin het geheim van de aantrekkingskracht van dit beeld op mijn vader: de herkenning in de angsten en onzekerheden én in het verlangen naar onvoorwaardelijke liefde en acceptatie. Was dat de grote worsteling in zijn leven? Ik denk het wel, zoals het misschien de grootste worsteling in ieders leven is. Het beeld van de vader die zijn bange, onzekere en zichzelf onwaardig vindende zoon omarmt is het beeld van die onvoorwaardelijke liefde en genade; van een hemelse Vader die ‘genadig en liefdevol, geduldig en trouw’ is – woorden uit psalm 145 die Ingeborg heeft voorgelezen. Pa heeft deze tekst zelf uitgezocht voor de rouwkaart, en voegde daaraan toe: ‘laat maar uitkomen dat God zo is, ondanks…’.

Want de psalmen, en dan specifiek psalm 145, hebben een grote rol gespeeld in de laatste jaren. Pa en ma hebben deze vaak, heel vaak gelezen de afgelopen maanden. Pa hield ervan, omdat de psalmen zo eerlijk zijn, zowel over wie God is als over de realiteit van ons leven; met alle vragen, machteloosheid, wanhoop en verdriet. Hij zei letterlijk: als de Psalmen niet bestonden wist ik niet of ik geloofde dat mijn geloof in God ‘terecht’ was. Maar als David het uitroept, als David worstelt maar als David ook telkens de macht (!!!) van mijn God bezingt dan weet ik zeker dat ik dat ook mag. Hij heeft de waarom-vragen ook gesteld , en we praatten daar ook over – waarom ik, waarom zo? Niet eens uit boosheid, maar wel eerlijke doorworsteling. Davids eerlijkheid was een grote aanmoediging om zijn hele hart bij God uit te storten.

Psalm 145 werd één van zijn favorieten. Daarin bezingt David de HEER (God) als koning en schepper. Daarin zit besloten dat Hij groter en meer is dan wij, dat hij gezag, macht én kunde heeft – dat hij alles mág en alles kán. Dat kan een beeld van een autoritair heerser opleveren, maar zo beschrijft David Hem absoluut niet. Integendeel – die koning/schepper is genadig, liefdevol, hij blijft geduldig, trouw; hij is goed voor alles en allen, en hij ontfermt zich over zijn schepping. Kortom: God die van zijn schepping en van zijn schepselen houdt – wiens liefde meer is dan het leven zelf.

In het laatste gedeelte van de psalm wordt gezegd dat de HEER het verlangen vervult van wie hem eren. Dat is een confronterende tekst om te lezen als je ziek op bed ligt en niet meer kunt lopen. Pa (en ma) had een groot verlangen om weer te kunnen lopen, om nog van alles te doen met het leven.  Dat verlangen is niet meer vervuld, zou je zeggen. Maar toen ik er over nadacht, drong er iets tot me door. Er staat: het verlangen. Alsof alle wensen, hopen en verlangens van alle mensen zijn samen te vatten in één groot en alles overstijgend verlangen.  En toen ik verder keek, zag ik de link met de rest van de psalm. Die gaat over het karakter van God, bekeken vanuit de intieme, liefdevolle relatie die David met hem had. HET verlangen… zou het daarbij ook niet gaan over dat grote verlangen naar onvoorwaardelijke liefde en acceptatie? Kijk nog eens naar het schilderij: wat was ten diepste het verlangen van de jongste zoon? Niet het snelle leven van geld, vrouwen en macht, maar de liefde van zijn vader. En wat was ten diepste het verlangen van de oudste zoon? Niet het geregelde leven van plicht, maar de aandacht en de genegenheid van zijn vader.

En zo is ook het verlangen van mijn eigen vader niet vervuld door weer te kunnen lopen of door materiële zaken, maar door zichzelf te vinden in een intieme, liefdevolle relatie met de Koning/schepper, die genadig en liefdevol is, geduldig en groot van trouw.

Laat maar uitkomen dat God zo is, ondanks alles, zei pa. En dat doe ik met veel liefde, omdat ik met eigen ogen heb gezien hoe hij (mijn vader) dat heeft voorgeleefd. Het was niet iets van de laatste tijd. Ik kan me helaas nog maar weinig preken van hem herinneren, maar ik weet nog heel goed dat hij regelmatig sprak over genade en daarbij altijd het voorbeeld aanhaalde (waargebeurd of niet, dat doet er niet toe) dat hij vocht met z’n broers of vriendjes, en dat degene die onder lag dan ‘genade’ moest roepen – als teken van overgave en erkenning van je eigen positie, en met beroep op de goedheid van de winnaar. En in de laatste maanden heb ik gezien hoe hij steeds meer de genade van God opzocht – steeds meer zich kon overgeven, steeds dichter bij zichzelf kwam, en steeds meer met beroep op de goedheid van God, de overwinnaar op de dood. Ik heb gezien dat het geen toneel was, geen schone schijn, maar een werkelijke liefde voor en vertrouwen op God, zijn Vader. Dat is bijzonder om mee te maken, en daar ben ik (en zijn wij) heel dankbaar voor.

Dankbaar ben ik niet alleen voor die laatste maanden, maar voor zijn leven. Voor wie hij was als vader in het gezin wat hij en mijn moeder vorm gaven: een plek van liefde waarin God geëerd werd. Niet door een perfect systeem te zijn, maar door oprechte, liefdevolle relaties. Dankbaar ben ik voor wie hij was in zijn interesses: zijn voorliefde voor muziek, Frankrijk, wijn, jongeren, mensen. Zijn altijd zoeken naar de wezenlijke dingen. Zijn afkeer van plat praten en dialect. Dankbaar voor de betekenis die hij heeft gehad voor zoveel mensen; het delen van zijn leven, zorgen voor anderen, vragen stellen, pastorale hulp die hij gaf. Dankbaar voor zijn geweldig flauwe humor, zijn vele mislukte grapjes en de vele Ikea tafels en stoelen, behangetjes, vloertjes, tegeltjes, waar we samen aan geklust hebben.

Zijn leven is niet tevergeefs geweest, al twijfelde hij daar zelf soms aan en al was het wat ons betreft echt nog niet klaar. Ik mag er dagelijks de vruchten van plukken en velen van u met mij. Ik heb de waarde gezien van het lezen van een handleiding (omdat hij dat nooit deed, en je dan halverwege weer opnieuw moest beginnen), ik heb geleerd om ABN te praten, hij heeft ons gestimuleerd om het beste uit onszelf te halen, en de warmte van het gezin heeft geleid tot evenwicht in mijn leven. Maar bovenal heeft hij mij laten zien wie Jezus Christus is, de vleesgeworden genade en goedheid van God. We hebben samen gelachen en de laatste tijd ook veel gehuild om de gebrokenheid van dit leven. De schepping kreunt en zucht onder de zinloosheid, staat in Romeinen 8, en zo heb ik dat ook vaak beleefd. Maar aan het eind van dat hoofdstuk staat ook: Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, engelen noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.

Pa is niet gestorven als kopie. Hij was iemand, hij was zichzelf – of beter, hij vond zichzelf in de armen van zijn hemelse Vader, een werkelijkheid die het schilderij van Rembrandt zelfs overtreft…

Genadig en liefdevol is de Heer, hij blijft geduldig en groot van trouw. In die zekerheid is bij zijn Vader thuisgekomen mijn moeders sterke man, onze goede vader en geweldige opa Pieter de Boer. We zijn heel verdrietig, maar ook heel dankbaar voor wat hij voor ons en voor anderen betekend heeft in zijn leven.

Amen.

The series was built around 10 main figures (or groups) in the story of Acts, each one representing a characteristic of the movement. This angle made up for a very diverse and interesting series. Listen to them on the Rafael Almere sermon pages.

The ten figures and the characteristics:

Acts in 10 figures

Also for your reading pleasure an article by bishop N.T. Wright on Acts (highly recommended) and the sermon outlines:

The inspiration comes again from a meeting in church – the same where I met Nermin last week. (He was there again, by the way; this time he had pain in his arm and chest because he had had a scooter accident just an hour before. Refused to go to the hospital and left the church premises before the service started…) Anyway. After the service yesterday, I got to talk to a visitor who told me a bit of his story. A guy with Middle-Eastern background, a political refugee who, as a student, had stood up for freedom for his ethnic group. He has paid for that ever since: imprisoned without any notice; tortured for six months, chained to hands and feet in a prison cell with Koran verses on the loudspeakers 24/7. Released after media pressure (through Amnesty International) and now in The Netherlands for already 20 years. The sad story is that his life is still heavily marked by his past. In recent years he lost his wife & family in divorce, his home, his job… and is in fact as much captive as he was back in the prison cell.

We talked about his first church experience. He was touched by the atmosphere, the people, the view of God and religion. ‘I’ve seen too much of the effects of true islam to be a muslim’, he said; ‘I know I should learn more about Jesus’. And that’s what we’re going to do the next few weeks – helping him to understand what it is all about. Good news for the poor of spirit, freedom to those captured in their own fears and hurts, sight to those that lost all hope…

The Spirit of the Sovereign Lord is on me, because the Lord has anointed me to preach good news to the poor. He has sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim freedom for the captives and release from darkness for the prisoners…

So, there he was again. Sitting on the bench at our church, apparently enjoying himself with the people, the sunlight and an old cigarette. He stayed outside while we started the service, but obviously needed someone to talk to. So I sat down next to him, chatting with this homeless, psychotic, alcoholic, dirty, poor beggar. He was clearly in a bad state but also aware of it himself. As always, he asked for money, and as always, I said no. He told about the experience he had had many years ago that convinced him that God existed. I listened to his story, asked some questions, tried to debit a few thoughts to him, invited him to come in and be part of the service. As I prayed for him, he cried.

About half an hour later, I was back in the service, and as it turned out, Nermin had followed me. I noticed him talking to other people after service, but when I met him outside again, he was very confused and left the church, clearly very angry. Later I heard he had been begging inside the church, and that there had been an incident causing people to ask him to leave the building.

Why am I writing all this? Because I actually don’t know what to do. Should I have given him money? I don’t think so. Did it feel good not to give him money? No. Was it right to invite him into the service? I think so. Was it right to ask him to leave? I think so too. Do I want to help him? Yes. Can I actually, really, seriously help him? I don’t think so…

I really wonder: how did Jesus do this? In Luke 4, he starts his public appearance in a church by reading Scripture, applying it to himself and putting the words into practice when he meets a ‘Nermin’ the week after. And honestly, it makes me jealous. I wish Jesus was here to meet my friend Nermin. I wish I could be Jesus to him.

The Spirit of the Sovereign Lord is on me, because the Lord has anointed me to preach good news to the poor. He has sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim freedom for the captives and release from darkness for the prisoners…

Easter Sunday, afternoon. Our service is going to be a little different than usual; a short time of worship, sermon and prayer, then out to the playground nearby to have a picnic lunch together. I am pleasantly surprised that John is there. Mira’s sermon is very short. She shares about the reality of the resurrection of Jesus (more proof than for Julius Ceasar’s existence) and shows a little clip of a caterpillar transforming into a butterfly. It is true transformation, new life out of the old. Nobody calls a butterfly a ‘transformed caterpillar’. That new life is given to us in Jesus Christ, through the Holy Spirit.

After service, John joins in for the picnic. As we are enjoying the food, he shares his heart: how he is suffering from negative feelings, how he is unable to maintain relationships the way he wants to, how he is failing in his marriage. I ask him what he thinks of the service. His response: I need to get on my feet again; I think I need some kind of a resurrection. For the third time this week, I am pleasantly surprised by John: his insight and ability to apply the message are remarkable. Pray with us that he will find the ultimate Resurrection Power.