Dagsluiter #4: God in Nederland

Gisteren maakte de zoekgigant Google zoals elk jaar bekend waar wij met z’n allen in 2017 het vaakst naar zochten op internet. Ik hou stiekem wel van zulke berichtjes, het is toch een beetje een inkijkje in het leven van de gewone Nederlander. Op 1 stond Anne Faber, het trieste verhaal van de jonge vrouw die na twee weken vermissing dood werd teruggevonden, iets wat het hele land in de greep hield. Dan de stemwijzer op 2, en op 5 stond ‘Staatsloterij Oudejaarstrekking’ (waarmee maar weer bewezen is dat ik geen gewone Nederlander ben.)
 
Er was ook een apart rubriekje over de zoekvraag ‘wat is’. Het blijkt dat wij met z’n allen wilden weten wat een pangolin is. Maar het meest interessante uit dit berichtje zijn twee andere zoektermen uit de top5: de gewone Nederlander vraagt zich af wat Pinksteren en wat Pasen is.
 
Daar kun je op twee manieren naar kijken. De ene kant is met teleurstelling: blijkbaar weten wij niet meer wat deze feestdagen inhouden en zijn we losgeraakt van onze christelijke wortels. En dat is zeker waar. De afgelopen decennia is Nederland sterk geseculariseerd. In mijn woonplaats gaat minder dan 3% van de mensen naar de kerk.
Maar er is ook een andere, hoopvolle kant. Nee, wij weten niet meer wat Pasen of Pinksteren inhoudt – maar we willen het wel weten! We gaan er naar op zoek. En ook dat zie ik om me heen. 
Je kunt natuurlijk niet van alles concluderen op basis van wat geGoogle met cijfertjes. Maar een ding weet ik zeker: God krijg je niet zo makkelijk klein. En dat kleine berichtje van Google gisteren brengt mij bij een gedicht dat ik vorig jaar schreef. Daar sluit ik deze dag dan ook mee af. Luister maar en laat je bemoedigen. Je zult er goed van slapen.
 
De God van Nederland is dood. Hij is
misbruikt, verwaarloosd, doodgezwegen,
aan ’t spit van ons gelijk geregen.
Er wordt gedobbeld om zijn erfenis.
 
De leegte heeft, bij Zijn ontstentenis,
de macht in heel het land gekregen
en rust niet tot de laatste zegen 
als bloemenpluisje weggeblazen is.
 
Maar als God dood is, staat Hij ook weer op.
Dan staan er duizend bloemen in de knop
in polders, op de straten, tussen stenen,
 
in harten en in hoofden. En degenen
die het zien verbazen zich hardop
en weten: Hij was nooit verdwenen.
(Deze column sprak ik in op donderdag 14 december op Radio 5).
 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.