Gedichten

De afgelopen jaren vatte ik mijn gedachten regelmatig in een gedicht. Sinds 2017 doe ik dat als ‘huisdichter’ voor IDEAZ, het praktijkblad van MissieNederland. Maar ook voor Ark Mission schrijf ik weleens.
Wil je een gedicht ergens citeren of voordragen? Dat mag. Vermeld dan wel mijn naam. Wil je een gedicht publiceren in een uitgave, of wil je dat ik iets voor je schrijf? Neem dan contact op.

Onbescheiden

Hij heette Heinz. Ooit bakker, en bescheiden:
zijn auto altijd netjes in het vak,
betaalde al zijn rekeningen strak,
hij zou zijn klanten nooit kunnen misleiden. 

Liet hij zijn leven uit zijn handen glijden
toen niemand hem in al die jaren zag,
alleen zijn hond, ook dood, daar naast hem lag
in ordelijke eenzaamheid verscheiden?

Hij heette Heinz. Dat weet ik uit de kranten
waar zijn verhaal breeduit in wordt verteld.
Ach, laat zijn dood dan toch een zaadje planten 
zodat zijn leven ook postuum nog telt:
- let op, dit geldt voor allebei de kanten -
wees onbescheiden waar het samen leven geldt.

Voor Ark Mission / weektegeneenzaamheid, oktober 2019

Voetafdruk

Eens droomde ik over mijn levensdagen;
een wandeling met Jezus langs het strand
zijn voetafdruk en die van mij in ’t zand
met hem erbij was ’t goed, ik werd gedragen

toen werd ik wakker uit mijn mooie dromen
en zag het plastic afval op het zand
ik rook de diesel die mijn bak verbrandt
en hoorde kettingzagen bezig aan de bomen

mijn ogen en mijn oren gingen open.
ik zag mijn grote voetafdruk, kreeg spijt 
de schepping zucht, onder de voet gelopen
op een ding zal zij echter blijven hopen
dat ik door God gedragen en geleid
haar dragen zal en uit haar nood bevrijd.

Voor IDEAZ, juli 2019


Lange golf

Mijn opa had een radio van bakeliet
een langegolf met van die grote knoppen
waaraan hij draaide, om te stoppen
als uit de ruis een zender van zich horen liet.

Ik deed hem na en weet nog: het was magisch
als na een tijd een stem tevoorschijn kwam
en ik uit verre streken nieuws vernam.
Ach ja. Nu denk ik vaak: is het niet tragisch

dat altijd duizend zenders ons verstoren
met nieuws waar ik de waarde niet van ken,
en dat we vaak niet eens meer willen horen?

Zijn wij dan echt de oude kunst verloren
om met geduld en met gespitste oren
nauwkeurig af te stemmen op die ene stem?

Voor IDEAZ, april 2019


Het ongedwongen ritme van genade

Ik was een jaar of tien, we zaten in de rij 
Ik zat heel vals en uit de maat te zingen 
Mijn vader kon een glimlach niet bedwingen 
en tikte op mijn knie, keek soort van streng opzij 
Alsof hij zeggen wou: mijn zoon, je hoort erbij 
Al ben je jong, al zijn er nog veel dingen 
die ‘t leven je zal leren, blijf maar zingen 
Hier mag het hoor, hier ben je thuis, hier ben je vrij 
Nu ben ik groot. Als ik mijn leven overzie 
gezegend maar bepaald niet zonder schade 
en ik de schuld wil geven aan ik weet niet wie  
Dan denk ik aan de glimlach van mijn vader  
en voel ik zachtjes weer een tikje op mijn knie: 
het ongedwongen ritme van genade.

Voor ‘Een kerk die knielt’, John Lapré (2019).


Gewone helden

Dit is een ode aan gewone helden
zij die het liefst onzichtbaar zijn
hun daden groot, hun namen klein -
zij die hun stem niet altijd laten gelden

Voor Ron, van wie zijn kinderen verhalen
dat hij 's nachts tosti's voor ze bakt,
in heel de buurt de banden plakt
Voor Ibrahim die elke zondag komt vertalen

Voor Henk en Jan en Willemijn
die door een goede geest bewogen
er voor een ander durven zijn

Voor ieder mens met het vermogen
gewoon blijmoedig goed te zijn -
sta op! God heeft je recht voor ogen.

Voor IDEAZ, november 2018

Niet van hier

Ze doet haar ogen open. Ik zie 
ze kijken
weg, langs, omlaag 
ze raken niet
toch raken ze 
 
Is dat een glimlach
of zijn het de gedachten aan 
een leven daar, een leven 
niet van hier?
 
Geluk is een keuze 
waar tussen de lakens in 
de woonkamer
de mensen, kinderen,
vreemden,
geen plek voor is 
 
Ze is mooi, dat wel,
ze is zacht, ik zie het aan de glans 
langs haar gezicht.
Kleine handen strelen, ze roepen,
Lach! Leef! Wees!
 
Ze is hard. Haar handen 
elke dag, elke dag, elke dag 
wassen boenen wringen
water uit de was
tot de tranen zijn geplengd 
tot het leven is opgedroogd
 
Ze doet haar ogen dicht. Ik zie 
ze terug als ik weer kijk 
kijk maar, kijk Maria 
moeder
leven verloren
is 
leven behouden
is
 
leven gegeven
als gekregen liefdesbrieven
uit te delen aan vreemden 
bitterschoon, lachen, leven, zijn 
geliefd
geloofd
gekend.

Voor de boekpresentatie van ‘Niet van hier‘, Mira de Boer (2018)


Ongedwongen

En toen opeens was het gedaan. Daar lag je
plat op de grond, onpeilbaar diep je pijn
net stond je nog onfeilbaar sterk te zijn
een steun voor iedereen! Althans, dat dacht je.

Nu hebben lucht en leegte je omvangen
Je huilt. Wat wil je graag weer dat je wilt –
je dorst naar honger die weer wordt gestild
verlangen dat je hart weer kan verlangen…

Dan klinkt een zachte stem die zegt: mijn jongen,
ik zocht je al een hele tijd! Kom hier
mijn adem is als zuurstof voor je longen.
Niet groot, niet sterk, maar echt is mijn manier
het leven dat ik geef is ongedwongen
genade is hoe ik het leven vier.

Voor IDEAZ, april 2018


De schezel en de wuid

Ach wee! riep plots de schezel uit
Ik voel mij net een mezelmuit
die op het rees staat te bekleren
Waarom verdwees mij toch de kluit?
 
Dat is om broggels te feleren,
sprak luid en duidelijk de wuid
Laat je door hachjes niet verkeren,
die driggen ‘s nachts hun polken uit.
 
De schossel hoorde dat en dacht:
Ik zal ze immer gloos ontwalen
met bluis en naard in kroppe vlacht
 
Zo ging de wuid de schezel tralen
en swiep de schossel van de nacht
om nooit, nee, nooit meer broeg te bralen!

Geïnspireerd door Annie M.G. Schmidt…


Visionair

Mijn buurman is een visionair 
Hij doet zijn ogen dicht en ziet 
een pimpelmees, een vink, een karekiet 
daar op die tak, zo hoog, zo ver.

Het leven zelf, hoor ik hem fluisteren,
ga je pas zien als je kunt luisteren.

Voor het jaarverslag van MissieNederland, juni 2018


Reformatie

Hervormingsdag. Een kerk vol hoge heren,
een koning, bisschop, dames-dominees,
rabbijnen, katholieken… Ja, ik vrees
dat Luther zich in ’t graf zou ommekeren.
 
Nou ja, dat is natuurlijk speculeren,
de kerk heeft sinds zijn tijd niet stilgestaan.
Ik durf dan ook gerust de stelling aan
(pin me er niet op vast): hij zou ’t waarderen.
 
Toch valt er nog wel wat te reformeren
tot aan het soli deo gloria.
De wereld is een grote puinhoop. Tja.
 
Laat ik dan maar vandaag opnieuw proberen
te doen wat ik kan doen: mijn hart te keren
tot sola fide, sola gratia.

Voor IDEAZ, november 2017


Dit is mijn lichaam

Dit is mijn lichaam. Lang geleden
werd het gebroken en geheeld
en als nieuw leven uitgedeeld
aan allen die mijn naam beleden.
 
Nu heeft het talloos vele leden –
handen en voeten wereldwijd
en duizend armen uitgespreid 
een vat vol tegenstrijdigheden.
 
Want zoveel hoofden, zoveel zinnen
Hier rekkelijk en daar precies,
Dan is het buiten, dan weer binnen,
 
waardoor soms ‘samen’ ver te zoeken is.
Maar hoe dan ook. Dit is mijn lichaam
dat nooit meer stuk te krijgen is.

Voor IDEAZ, september 2017


Welkom

Wees welkom vriend! Kom hier, treed binnen.
Draai je om, kijk rustig om je heen;
de nieuwe wereld die verscheen
is mooier dan je kunt verzinnen.

Hier is waar losers altijd winnen,
de minste dient als hoogste baas,
het wereldwijze klinkt als dwaas,
vermoeiden weer opnieuw beginnen.

Want hier ben jij veel meer dan jouw.
Hier is de macht van schijn gebroken,
hier heerst genade, liefde, trouw.

Dus leg je hoofd maar in de wolken
kom tot rust en laad jezelf weer op –
de hemel is de wereld op z’n kop.

Voor IDEAZ, juni 2017


Alles

Het liefst lees ik vanavond duizend boeken
en kijk ik honderd films erachteraan
Ga'k morgen elk museum bezoeken
om dan naar ieder land te gaan.
 
Liefst wil ik elke taal ter wereld leren,
elk instrument van de muziek 
de smaak van elke keuken eens proberen,
en dansen: ballroom, hiphop en klassiek. 
 
Om van mijn nieuwsverslaving maar te zwijgen
mijn spotify staat continu op play
kan ik het nieuwste internet verkrijgen?
dan binge-watch ik de series op tv
 
‘k Wil alles leren, alles zien en ondergaan  
Maar wat ik wil dat doe ik niet 
dit is de lange strijd van mijn bestaan:
ik doe wat ik niet wil: ik tweet.

Voor mezelf…


Wonder

Een oude moeder had twee zonen.
De een riep opgetogen: er is meer!
‘k Ga bij een overzeese meester in de leer,
die zal mij hemelse geheimen tonen!

De ander was wat minder enthousiast,
had hoogtevrees. Bang om te zweven
zei hij: ik blijf wel hier, laat mij maar even,
want vaste grond geeft mij houvast.

De moeder wees haar zonen liefdevol terecht
- ze was aan beide evenveel gehecht -
en zei: ik vind het heel bijzonder

als God doet wat een mens Hem vraagt.
Maar, sprak ze toen, ik vind het echte wonder
als mensen doen wat God behaagt.

voor IDEAZ, november 2016


Geloof, hoop en liefde

Een stroom van radeloze vragen
komt van de vrouw die voor me staat.
Haar ogen zijn een echo van het kwaad
dat alle hoop heeft stukgeslagen.

Hoe kun je vrede in je hart najagen
als niet een vijand maar een vriend verraadt?
O grote God, dat zoveel leed bestaat!
Geen mens zou dat toch mogen dragen.

Dan zie ik haar nog even wenken
als ik mij omdraai om weer weg te gaan.
Ze zegt: mijn man – je doet me aan hem denken,
straks komt hij thuis! En trots kijkt zij me aan.
Ik ben verward en kan alleen bedenken:
dat is de liefde – die zal nooit vergaan.

Voor IDEAZ, april 2017


Het platte land

Geen mens kan hier zijn wil opleggen –
de baas is niemand in dit land,
daar zijn wij fel tegen gekant;
allergisch, zou je kunnen zeggen.

Discussie! Inspraak! Overleggen!
Wij pikken niets van hogerhand!
Wij leunen op gezond verstand.
Geen leider zal ons iets gezeggen.

Maar wie Gods woorden heel goed leest
ziet achter die rebelse geest
een kudde om een herder vragen.
Zo lijdt een mens dikwijls ’t meest
door het leiden dat hij vreest
maar dat nooit op zal komen dagen.

Voor IDEAZ, september 2016


God in Nederland

De God van Nederland is dood. Hij is
misbruikt, verwaarloosd, doodgezwegen,
aan ‘t spit van ons gelijk geregen.
Er wordt gedobbeld om zijn erfenis.

De leegte heeft, bij Zijn ontstentenis,
de macht in heel het land gekregen
en rust niet tot de laatste zegen
als bloemenpluisje weggeblazen is.

Maar als God dood is, staat Hij ook weer op.
Dan staan er duizend bloemen in de knop
in polders, op de straten, tussen stenen,
in harten en in hoofden. En degenen
die het zien verbazen zich hardop
en weten: Hij was nooit verdwenen.

Voor IDEAZ, juni 2016


Psalm 2

De tijd staat even stil vandaag. Ik sta ernaast
en zie Gods handschrift in het water.
Voor even denk ik niet aan later –
volkomen stilte, rustig, ongehaast.
 
Ik lees en kijk en luister, ben verbaasd
wat deze stille tijd aan mij wil leren.
Ik koester deze dag des Heren
waarop nog steeds de wereld woedend raast
 
maar macht niet winnen kan van schoonheid
lawaai door schreeuwen nimmer wordt gesust
het rumoer van koningen tot niets leidt –
 
in stilheid en vertrouwen vindt men rust.
Gods zoon bezit de volken en de tijd
en wie hem eer bewijst is wie hem kust.

Angst

Ik ben de mensen om het hart geslagen,
word door dictators graag gezaaid.
De waarheid wordt door mij verdraaid
en om mijn raad moet je niet vragen.

Want wie vertrouwen laat verjagen,
onzeker lijdend leven wil -
die is gevangen en staat stil,
kan mij als meester slechts behagen.

En toch. Ik ben te overwinnen
voor wie niet in mijn macht berust,
maar mij omarmt met ziel en zinnen

krijgt hoop, geloof en wacht de rust.
Wie onbevangen durft beminnen
wordt door de liefde zacht gekust.

Voor IDEAZ, februari 2016


Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.